بیان بد شجریان

 

http://s6.picofile.com/d/b2dd8bcd-168d-4b9c-b94b-804cebd2c10d/taghlide_nashiane.mp4

واقعا من نمیدونم این ضعف مهم و *فني* بزرگی که به شجریان وارده ،چطور میخواد توسط طرفدارای شجریان جواب داده بشه .

 

در کلیبی که فایلشو گذاشتم شجریان یک دو بیتی به تقلید از دشستونی آلبوم "دریغا"ی افتخاری میخونه که لینک اون آلبوم رو که ترک اولش مد نظرمه میذارم

اما سه نکته در مقايسه ي  این کلیپ با فايل هاي بعدي كه مي ذارم ، هست

1- بیان بد شجریانه که اصلا معلوم نيست چي مي خونه برا خودش که به شکل جالبی همایون رو تحت تاثیر هم قرار داده .

2- بدسلیقگی در چینش این آواز با تصنیفی که بعدش خونده شده.یعنی باصطلاح تصنیف "رو سربنه به بالین" كه این آین آواز و تصنیف که فضاي حسی و سبک شعری متفاوتي دارند واین نکته درمقایسه با آلبوم "دریغا" که در اون افتخاری با نی محزون موسوی خونده و درسال ۶۸ منتشر شد روشنتر میشه كه تفاوت از کجاست تا به کجا . اونحا كه افتخاری بعد از چند دو بیتی باباطاهر که به شکل آوازی خونده شده ، تصنیف فوق العاده زيبای "بوی گل" رو به زیبایی هرچه تمامتر اجرا کرده. 

3- تصنیف سازی  نامناسب به لحاظ هماهنگی آهنگ با فضای شعر ،که روی غزل بعدی که از مولاناست.و نکته ی سوم رو وقتی روشن تر میشه که با آوازی شهرام ناظری روی این غزل مقایسه کرد.البته فقط به جهت کلی که فضا وحس این غزل توسط شهرام ناظری چقدر خوب به شنونده القا شده و چقد بد توسط شجریان كه ظاهرا آهنگ دست پخت خود شجريانه .

البته گفته میشه هر دو یعنی هم افتخاری در زمینه ی دشستونی شاگرد روانشاد دادبه بودند ،اما اون دوبیتی مو بمو با لحن افتخاری اجرا شده و باتوجه به اجراش که مشخصه جدیده قطعا میشه گفت کپی برداری ناشیانه از افتخاریه .و باید به سمع دوستداران شجریان -كه به اشتباه افتخاري رو شاگرد شجريان ميدونن-برسونم که این موضوع - علاقه به خوندن افتخاري بحز علاقه به صداش - اصلا چیز عجیبی و غیرقابل باوری نیست .بعدا دلایلشو خواهم گفت.

اما لينك آلبوم دريغاي افتخاري :
آواز غم نامه :

http://www.irmp3.ir/download/s/eyJjdCI6ImxRVi9ZUTh2VXUzVnllOW9EM1kxbEE9PSIsIml2IjoiYmUwZWQ3MzA3ZjNjM2QwNzhjZWUwNzhhMzQ4NDRmODQiLCJzIjoiYjI2OTE3YzdjMTMzYWRhMCJ9.mp3

تصنيف بوي گل:

http://www.irmp3.ir/download/s/eyJjdCI6IkNYdXBrWlFoT3o3Uk0yNkVKcjVuWVE9PSIsIml2IjoiMTM5OThlMWU1MWY0NzgyNmNkYjdmMjFhY2QxNDk2ODAiLCJzIjoiOTBmYTE1MDFkNjJmZDU3NCJ9.mp3

 

 آواز زيباي شهرام ناظري (( رو سر بنه به بالين)):

http://s6.picofile.com/d/f23db83e-ade5-493e-a50d-5736c5dc4bdd/ro_sar_bene_be_balin.mp3

 

لطفا نظربدیدو در نظرسنجی شرکت کنید.

 

شجریان بهتر است یا اقبال آذر

http://s6.picofile.com/d/1d1daee4-904b-414a-8d33-ae3573e7941c/ghame_zamane_khoram.mp3 

 

براستی هرکس فایل بالا رو گوش کنه چطور میخواد به شجریان بگه استاد؟

اگرشجریان استاده پس اقبال آذر چیه؟

آیا نباید سر تعظیم فرود آورد بر چنین انسانهایی؟ !

ایا نباید اشک ریخت که استاد یا اصلا بگیم خواننده و هنرمند موسیقی ایران درگذشته چه کسان بودندو الآن . . . شجریان شده نماد فرهنگی ما

و شاهین نجفی

آقای جهاندار ! که بعنوان شاگرد شجریان مثه بقیه ، جز تملق از شجریان من که چیزی از فلسفه ی هنری شما ندیدیم  و میگی:  (( شجریان تو فلان آواز بعداز سنتور میگوید : یا هاهای های . . . اومیتواند کاری کند اساتید تار نتوانند جواب آوازش را بدهند )) اگر این چیزها برای هنرمند آواز ارزش باشد در درجه ی هزارم هم نیست نسبت به آنچه که فضائلی که قمر داشت و اقبال آذر و امثال اونها حداقل به چشم من که اینطوره.

و تاجاییکه دیدم هم اون فضیلت هااز آدم های مرده خوان در نیومده و هم شورو شعف و انرژی و عشق وزیبایی آواز اون ها ناشی از اون بزرگی بی حد و اندازه بوده ،  پدرجان .

 بعدا فایل صحبت های تملق جهاندار رو خواهم گذاشت ، قصدم بود وقتی میذارم نصف نیتم نشون دادن گوشه ای  از هنر شجریان باشه اگر چه حرف دلم رو میزدم که بنطر شخصیم ، اون یاهاهای بعداز سنتور که جهاندار بهش اشاره میکنه برای من تفاوتی با بقیه ی آوازهای دیگه ی مرده و غیرجذاب شجریان نداره.اما با شنیدن این فایل و خوندن نامه ی آخر قمر بیش از بیش به بی ارزشی کارهای شجریان مصر شدم. البته یک کار بسیار احترام انگیز -شاید در عمرش- شجریان  انجام داده و بایدگفت واصلا احساس نکردم بازی باشه و اون احترام و تواضعی بود که در مراسم تجلیل از ایرج نشون داده بودو قبلا براش مطلب گذاشتم که بلاگفا برای چندمین بار بهم ریخت و پرید.اما در نظرمه و حتما دوباره اون مطلب رو خواهم گذاشت. راجب تواضع و رفتار زیبای شجریان در اون مراسم خواهم نوشت همین فعلا کافیه که بگم عشق من فرهنگ شریف تو اون مراسم تمام صحبتشو به تحسین از شجریان اختصاص میده که ایرج رو  پیشکسوت خودش عنوان میکنه و ...

یک نکته در فایل بالا هست و اون در مایه ایه که روانشاد اقبال میخونه و اون بیات ترکه ، زیبایی ، انرژی و مخصوصا تناسب شعری که در این مایه ی آوازی احساس میشه مقایسه کنید با آوازی که در چند پست قبلیم از آلبوم "نوامرکب خوانی"شجریان گذاشتم و راجب عدم تناسب ملودی با فضای غریبانه ی شعر در اون اثر صحبت کردم .جالبه که هر دو هم شعر حضرت سعدی هست.

 

 

اشعاری که اقبال آذر در این برنامه می خواند:

سالها در پی مقصود به جان گردیدیم       دوست در خانه و ما گرد جهان گردیدیم

تا همه شهر بیایند و ببینند که ما             پیر بودیم و دگرباره جوان گردیدیم

                                                                                                          ((سعدی))

 دوستي با  مردم  دانا نكوست                دشمن  دانا به از نادان دوست

دشمن  دانا   بلندت    مي كند                بر زمينت مي زند نادان دوست

نقدی خوب

ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺑﯽ ﺑﯽ ﺳﯽ ﻣﺴﺘﻨﺪﯼ ﺑﻨﺎﻡ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﭘﮋﻭﺍﮎ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﭘﺨﺶ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺘﻨﺪ، ﺻﺎﺩﻕ ﺻﺒﺎ ﺍﺯ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺳﻮﺍﻝ ﮐﺮﺩ ﭼﻪ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؟ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺴﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﻫﻢ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺟﻮﺍﺏ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﻓﯽ ﺍﻟﺒﺪﺍﻫﻪ ﻭﻟﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺭﺧﻮﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﺳﻠﯿﻦ ﺩﯾﻮﻥ، ﺧﻮﻟﯿﻮ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ، ﭘﺎﻭﺍﺭﻭﺗﯽ ﺭﺍ ﺑﻌﻀﺎ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩ، ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺗﺎﺭ ﺷﻬﻨﺎﺯ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﻠﯿﻦ ﺩﯾﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﭘﺎﭘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺸﯿﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﯿﺎﺭ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﭘﺎﭖ ﻭ ﺭﺍﮎ ﻏﺮﺑﯽ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺧﻮﺵ ﺻﺪﺍ ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻓﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﺗﺮﯾﻦ ﺁﻫﻨﮕﻬﺎﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮊﺍﻥ ﮊﺍﮎ ﮔﻠﺪﻣﻦ، ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﻟﯿﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ، ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﻮﻟﯿﻮ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﭼﻪ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﺜﻼ ﺍﺯ ﭘﻨﮏ ﻓﻠﻮﯾﺪ ﻧﺎﻡ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ، ﻣﯽ ﺷﺪ ﺣﺪﺱ ﺯﺩ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺭﺍﮎ ﻏﺮﺑﯽ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻧﺎﻡ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻋﺮﺑﯽ ﻭ ﺗﺮﮎ ﻭ ﻫﻨﺪ ﻭ ﺷﺮﻕ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ . ﻧﺎﻡ ﺩﺭﺧﻮﺭ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺍﺳﺖ، ﭘﺎﻭﺍﺭﻭﺗﯽ ﺑﻮﺩ . ﺁﻥ ﻫﻢ ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺎﻭﺍﺭﻭﺗﯽ ﺑﻪ ﻣﺪﺩ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﯼ ﻭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺴﺮﺗﻬﺎﺋﯽ ﺑﺎ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﭘﺎﭖ، ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﺎﻁ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻧﺎﻡ ﮐﺮﯾﺲ ﺩﯼ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺁﻧﺪﺭﻩ ﺑﻮﭼﻠﯽ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻟﯿﺴﺖ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺟﻤﻊ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺻﺮﯾﺢ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ، ﺍﺳﺘﺎﺩ ﭘﺮﺁﻭﺍﺯﻩ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺳﻨﺘﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ . ﺍﺯ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ ﺑﯽ ﮐﺮﺍﻥ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻏﺮﺏ ﺣﺘﯽ ﺍﺳﻢ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩ، ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺍﺻﻼ ﮔﻮﺵ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻨﺎﺏ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺑﺘﻬﻮﻭﻥ ﻭ ﺑﺎﺥ ﻭ ﻭﺍﮔﻨﺮ ﻭ ﺭﺍﻭﻝ ﻭ ﻭﯾﻮﺍﻟﺪﯼ ﻭ ﭼﺎﯾﮑﻮﻓﺴﮑﯽ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻭﯾﻨﺴﮑﯽ ﻭ ﺍﺷﺘﺮﺍﻭﺱ ﻭ ﺭﺍﺧﻤﺎﻧﯿﻨﻮﻑ ﻭ ﺷﻮﺳﺘﺎﮐﻮﯾﭻ ﻭ ﺩﻫﻬﺎ ﻏﻮﻝ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺻﻼ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺎﺭ ﻭ ﮐﻤﺎﻧﭽﻪ ﻭ ﺭﺩﯾﻒ ﻧﻮﺍﺯﯼ ﺷﻬﻨﺎﺯ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ . ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭ ﺷﻬﻨﺎﺯ ﺧﻼﺻﻪ ﮐﻨﺪ، ﮐﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ. ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻭ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﺳﺖ. ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺣﺎﺝ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﺩﻭﺗﺎﺭ ﻧﻮﺍﺯ ﻣﺸﻬﻮﺭ، ﮔﻨﺠﯿﻨﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺎﻡ ﭘﯿﺮﯼ ﺗﻮﺳﻂ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﮐﺸﻒ ﺷﺪ . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﯿﺎﺭ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺨﺸﯽ ﻫﺎﯼ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻮﺍﺯﯼ ﺑﺎ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻧﯿﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﯾﮏ ﺑﺨﺸﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﺋﯽ ﯾﮏ ﺍﺭﮐﺴﺘﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﯽ ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺸﯽ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻭ ﺗﺎﺭ، ﺳﺎﺯﺵ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ. ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ ﺩﯾﮕﺮ ﺣﺎﺝ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﯽ ﻧﯿﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺩﯾﺪ. ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﺮﺟﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺍﻣﺎ ﺑﺪﯾﻬﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ، ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻧﮕﺮﺵ، ﺑﻪ ﺍﺛﺮﯼ ﻣﺜﻞ ﺷﺐ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻮﯾﺮ، ﻣﻨﺠﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﻣﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﯼ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺳﻨﺘﯽ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﺭﺩﯾﻒ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﻓﻦ ﻫﺴﺖ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﯾﮏ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻡ " ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺷﻨﺎﺱ ﻧﻪ ﺍﯼ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺧﻄﺎ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ." ﭘﯿﺶ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﻝ ﺍﯼ ﺩﻝ ﺍﯼ ﻃﻮﻻﻧﯽ، ﻣﺎﻟﯿﺎﺕ ﻭ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﮐﻤﺮﺷﮑﻦ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺗﺤﻤﻞ ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻟﺬﺗﯽ ﺣﺎﺻﻞ ﺁﯾﺪ . ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﮎ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻏﺮﺏ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺫﻭﻕ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺩﻭﺭﻩ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺩﺭﮎ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺩﯾﻒ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﮎ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩ؟ ﻧﮕﺮﺵ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﻭ ﺣﺎﺝ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﮑﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺭ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻭ ﺁﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺬﺭ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﭘﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﮑﻨﺪ ﻋﺪﻩ ﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻡ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺭﺩﯾﻒ ﻫﺎ ﺍﺳﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﯽ ﺟﻬﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺭﺍ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ . ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺭﺩﯾﻒ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻮﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ. ﻋﺪﻩ ﺍﯼ ﺣﺘﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﻭ ﻫﻤﺎﻭﺭﺩ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻏﺮﺏ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻪ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩﯼ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺭﺩﯾﻒ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺁﺛﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺁﺛﺎﺭﯼ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺳﻨﺘﯽ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻋﺎﺩﯼ ﻭ ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﺫﻭﻕ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﯿﺰ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺩﯾﻒ ﺗﮑﺮﺍﺭﯼ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻓﮑﺮ ﺁﺩﻣﻬﺎﯼ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻋﻠﻤﯽ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﮐﺎﻣﻼ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻮﯾﺪﺍﺳﺖ. ﺑﻼ ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﺀ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﻧﺎﻣﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺨﺶ ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﻪ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﯿﺪﺍﺩ، ﺁﺳﺘﺎﻥ ﺟﺎﻧﺎﻥ، ﺩﺳﺘﺎﻥ، ﻣﺸﺨﺼﺎ ﮐﺎﺭ ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺮﻭﯾﺰ ﻣﺸﮑﺎﺗﯿﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺍﻫﻞ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﺭﺍ ﯾﮏ ﻧﻘﻄﻪ ﻋﻄﻒ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﭼﻮﻥ ﻟﻄﻔﯽ ﻭ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺑﯿﮕﺠﻪ ﺧﺎﻧﯽ ﮐﺎﻣﻼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺛﺮ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺛﺮ ﺳﻨﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﻮﺳﯿﻘﺪﺍﻥ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺛﺮﯼ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺷﻌﺮ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻋﺎﻡ ﺟﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﺷﺐ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻮﯾﺮ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻣﺤﻠﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯﯼ ﮐﯿﻬﺎﻥ ﮐﻠﻬﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﯼ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻧﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﯿﺪﺍﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻇﻠﻢ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺸﮑﺎﺗﯿﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻮﺟﻬﺎﺕ ﺑﯽ ﺟﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﻭﯾﮕﺮﺩﺍﻥ ﺷﻮﻧﺪ . ﻣﺸﮑﺎﺗﯿﺎﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﮑﺮﺁﺏ ﺷﺪﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩ ﺁﺛﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﯾﺮﺝ ﺑﺴﻄﺎﻣﯽ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ، ﺑﺪﯾﻬﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﺻﺪﺍﯼ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ . ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﯿﺎﺭ ﺁﻭﺍﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﻋﺮﺻﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻧﺎﻥ ﯾﻌﻨﯽ ﻧﺼﻒ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺯ ﺗﮏ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺁﻭﺍﺯ ﻭ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﻣﺜﻞ ﻗﻤﺮﺍﻟﻤﻠﻮﮎ ﻭﺯﯾﺮﯼ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻭ ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯﺍﻥ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ . ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻥ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﺸﺪﻥ ﺑﻘﯿﻪ، ﺿﺎﯾﻌﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯼ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ، ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺑﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ. ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﺑﺖ ﺭﻧﺪﺍﻥ ﻣﺴﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﺎﺯﻫﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﯿﺎﺕ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﻫﯿﭻ ﺍﺛﺮ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﺎﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﺰﺍﺩﻩ، ﭘﺮﻭﯾﺰ ﻣﺸﮑﺎﺗﯿﺎﻥ، ﮐﯿﻬﺎﻥ ﮐﻠﻬﺮ، ﻟﻄﻔﯽ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﯾﮏ ﺟﺎ ﻧﺼﯿﺐ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﻧﺎﺑﻐﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻼ ﯾﮑﻪ ﺗﺎﺯﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﻧﺼﯿﺐ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﮐﻒ ﮔﯿﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﻪ ﺩﯾﮓ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﮐﻠﻬﺮ ﻭ ﻋﻠﯿﺰﺍﺩﻩ ﮐﻨﺴﺮﺗﯽ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺍﻭ ﺣﺘﯽ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﮔﺮﻭﻩ ﺟﺪﯾﺪ ﺍﻟﺘﺎﺳﯿﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﻧﮕﻮﯾﻨﺪ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ، ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻠﯿﺰﺍﺩﻩ، ﮐﻠﻬﺮ، ﻫﻤﺎﯾﻮﻥ ﻭ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ. ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﺭﻓﻘﺎ، ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ، ﻭﻟﯽ ﻣﻠﺖ ﻫﻨﺮ ﭘﺮﻭﺭ ﻭﻝ ﮐﻦ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ. ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﭘﺨﺘﮕﯽ ﺍﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻧﺪﺍﻥ ﻣﺴﺖ ﺍﺳﺖ . ﺳﺎﺯﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺍﺧﯿﺮ ﻭ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ، ﺑﻪ ﻟﻮﮔﻮﯼ ﺑﯽ ﺑﯽ ﺳﯽ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻫﻢ ﺭﺍﻩ ﯾﺎﻓﺖ. ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺍﺧﻮﺍﻥ ﺛﺎﻟﺚ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺱ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﺧﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺟﺰ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻫﯿﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﯿﯽ ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﺪ . ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯿﻨﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺳﺮﻫﻢ ﺑﻨﺪﯼ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺣﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺍﺳﻼﻡ ﻫﻢ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﺍﺳﺖ، ﻓﻬﻢ ﺷﻌﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺸﻬﺮﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﻧﺲ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ، ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻌﻤﺖ ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺍﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺴﻠﻢ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺍﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﯾﻨﯽ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺪﯾﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺗﺎﺭ ﺷﻬﻨﺎﺯ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﯽ ﻧﯿﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺧﻮﺍﻥ ﺛﺎﻟﺚ ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺌﻮﺭﯾﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﻫﻢ ﺑﻨﺪﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻋﺮﺑﻬﺎ ﺑﻘﺪﺭﯼ ﻭﯾﻮﻟﻦ ﺭﺍ ﻋﺮﺑﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺳﺎﺯﯼ ﻋﺮﺑﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﯾﻮﻟﻦ ﭘﺮﻭﯾﺰ ﯾﺎﺣﻘﯽ ﮐﺎﻣﻼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩ . ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻨﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﺮﺥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﮐﻨﺪ . ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻥ ﻫﯿﭻ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩﻻﺕ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺕ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺯﯾﺮ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺍﺵ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﮏ ﮐﺮﺩ. ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮﺩﻩ، ﺍﺳﺘﺎﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻫﯿﭻ ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﺩﺳﺖ ﮐﻤﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺳﻨﺘﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ. ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﻞ ﻓﻦ ﺩﺭ ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩﯼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻭﺍﺯ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻭﺍﺯ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﻗﯿﻖ ﺗﺮ ﺳﻮﺍﻝ ﺷﻮﺩ، ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺴﻠﻢ ﺁﻭﺍﺯ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﺭﺩﯾﻒ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ . ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺷﻌﺒﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﺍﺣﺲ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ . ﺭﺩﯾﻒ ﻧﯿﺰ ﺗﻌﺮﯾﻔﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﻫﻞ ﻓﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﯾﮏ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﺯ ﺭﺩﯾﻒ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﯼ ﻭ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ، ﻣﻠﻮﺩﯾﻬﺎ، ﻭ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻮﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻢ ﻭ ﺧﻢ ﺁﻥ ﻏﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﺍﻥ ﺛﺎﻟﺚ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺷﻌﺮﺍﯼ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﺷﺨﺼﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯿﻨﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺳﺮﻫﻢ ﺑﻨﺪﯼ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺩﯾﻒ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻢ ﺧﻮﻟﯿﻮ ﻭ ﺳﻠﯿﻦ ﺩﯾﻮﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﺳﺎﺯ ﺟﺪﯾﺪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ ﻭ ﻻﺑﺪ ﺭﻭﺷﻬﺎﯼ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﻣﻨﺘﺸﺮﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﯿﺪ ﻧﻪ ﯾﮏ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺍﯾﺠﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻫﻞ ﻓﻦ ﻫﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﯾﮏ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺳﻠﺒﯽ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺳﻨﺘﯽ ﺭﺩﯾﻒ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﯿﻢ. ﺗﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻠﯿﺰﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﺸﮑﺎﺗﯿﺎﻥ ﻭ ﮐﻠﻬﺮ ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺁﻓﺮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ، ﭼﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﯾﮏ ﺻﺪﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺷﺠﺮﯾﺎﻥ؟ . ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺭﺩﯾﻒ : ﻧﻮﻋﯽ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺴﻠﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ، ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻭ ﻋﻠﻤﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

 

منبع

: mohammadbb.blogspot.com/2010/11/blog-post_27.html?m=1